Afspraak bij de tolpoort

Huilqui -  Ik schrik wakker. Even moet ik me oriënteren, waar ben ik ook al weer? Het is nog donker buiten maar straatlantarens verlichten onze tent. IJskristallen die aan het tentdoek zitten, glinsteren in het licht. Ik kijk op mijn horloge. Half vijf in de ochtend, buiten vriest het zo’n tien graden. Ik pak mijn dikke trui, kruip de tent uit en loop snel naar de wc. ‘Buenas noches’ groet ik tegen de beambte van de tolpoort. Hij zit weggedoken in zijn wollen kraag en groet terug. Veel verkeer komt er zo vroeg in de ochtend niet langs, dus druk heeft hij het niet.

We hebben onze tent opgezet bij de tolpoort van Huilqui. Over zeven uur hebben we op deze plaats afgesproken met de medewerkers van Stichting HoPe. Samen zullen we dan een bezoek gaan brengen aan ‘onze’ kleuterschool die in dit plaatsje gebouwd wordt. We zijn een dag te vroeg aangekomen, maar hadden het geluk dat we onze tent bij de tolpoort op mochten zetten. Heel luxe mogen we zelfs gebruik maken van de warme douche, toilet en keuken. Snel kruip ik mijn warme slaapzak weer in en probeer nog een paar uurtjes te slapen. Rond half acht verwarmen de eerste zonnestralen de tent en stuk voor stuk glijden de ijskristallen van het tentdoek. Nu de temperatuur buiten weer snel oploopt, durven we onze warme slaapzakken te verruilen voor de frisse buitenlucht. We gaan naast de tent zitten en eten ons ontbijt. Ondertussen genieten we van het prachtige uitzicht op de 5.994 meter hoge Nevada Sacsarayoc, die met zijn witte ijskap scherp aftekent tegen de strakblauwe lucht.

Om elf uur hebben we de tent weer afgebroken en onze fietsen opgeladen. Met de fiets in de hand wachten we naast de weg op de mensen van HoPe. In de verte komt een Jeep aangereden. Hij vermindert vaart en knippert met zijn lichten. Het logo dat op de zijkant van de auto staat herkennen we direct. Dat is HoPe!!! Vijf breeduit lachende mensen stappen uit de auto en overdonderen ons met hun enthousiasme. Met zijn allen rijden we de laatste honderd meter naar het dorpje. We slaan een klein zandpaadje naar links in en rijden het dorp binnen. De kleuters hebben ons al opgemerkt en komen enthousiast schreeuwend op ons afgerend. ‘Buenos dias’, roepen ze in koor. We schudden de kleine handjes en lopen samen met hen naar hun schoolgebouwtje. We herkennen het meteen van de foto die op onze website staat. Het gebouw ziet er in werkelijkheid nog slechter uit. Het is een bouwval waarin lesgeven en les krijgen onmogelijk is. De kleuters mogen dan ook tijdelijk gebruik maken van een van de twee lokaaltjes van de nabijgelegen basisschool. We gaan het lokaaltje binnen. De juf heet ons van harte welkom en vertelt dat de kinderen iets voor ons ingestudeerd hebben. Eerst verontschuldigt ze zich nog, want ze had eigenlijk een dansje met de kinderen willen voorbereiden, maar door de kou zijn er veel zieke kinderen en was dat er niet van gekomen. De show begint. Om beurten gaan twee of drie kleuters voor de klas staan en zingen een liedje voor ons. Daarbij maken ze kleine heupwiegende bewegingen en giechelen ze verlegen. Als alle kleuters aan de beurt zijn geweest, geven we ze een hartelijk applaus. Nu kunnen wij natuurlijk niet achter blijven. Met zevenen gaan we voor de klas staan en zingen het liedje, In de maneschijn. De kleuters vinden het geweldig en doen onze gebaren uitbundig mee.

Begin met de bouw

Na de voorstelling lopen we samen met de kleuters naar buiten. Achter het schoolgebouw zijn mannen uit het dorp hard aan het werk. Er liggen stapels adobestenen, hout en gereedschap. De mannen zijn druk in de weer met een meetlint en graven op de uitgemeten plaatsen vier gaten. ‘Het is vandaag een bijzondere dag’, vertelt Ortwin van Stichting HoPe.’Er wordt namelijk begonnen met de bouw van de nieuwe kleuterschool die door jullie actie wordt gefinancierd. Het is aan jullie de eer om samen met de bouwvakkers uit het dorp de eerste steen te leggen.’ Caroline en ik kijken elkaar aan. Dat is een verrassing! We wisten niet dat er juist vandaag al wordt begonnen met de bouw van de nieuwe school. Wat een eer dat we de eerste steen mogen leggen! We lopen elk naar een hoek en tillen samen met een bouwvakker de steen op. Er wordt tot drie afgeteld en tegelijkertijd leggen we de steen in het gat. Applaus volgt! Na deze plechtige gebeurtenissen is het tijd voor een feestmaaltijd. De vrouwen uit het dorp hebben een speciaal gerecht voor ons gekookt. Het bestaat uit verschillende soorten aardappelen en een soort tuinbonen die in de grond worden opgewarmd. We hebben wel trek gekregen van het zware werk en het smaakt heerlijk! Ondertussen spelen de kleuters op het veldje voor de school. We hebben een paar dagen geleden nog een zakje ballonnen gekocht en delen deze uit aan de kleuters. Ze vinden het prachtig en rennen met de ballonnen in de hand in het rond.

Het is inmiddels 1 uur in de middag en de school is uit. Ook voor ons wordt het tijd om weer op te stappen want we hebben de laatste vijftig kilometer naar Cusco nog voor de boeg. Esther en Ton van Stichting HoPe hebben hun fietsen meegenomen om samen met ons de laatste kilometers naar Cusco af te leggen. Dat is gezellig! We nemen afscheid van de kleuters en de juf nodigt ons uit om over twee weken terug te komen om de vorderingen van de bouw te bekijken. De vrouwen zullen dan opnieuw speciaal voor ons koken. Die afspraak staat! We stappen op onze fietsen en rijden het dorp uit. De kleuters rennen ons luid lachend achterna. Tot over twee weken!

Klik hier om het fotoalbum van ons bezoek aan de kleuterschool in Huilqui te bekijken.   

Rutger van Beek & Caroline Jonkers (Fietsers in actie)

Trompetter, 12 juli 2007